احشام در کیش

کشاورزی و داپروری در کیش

دامداری و کشاورزی فعلی کیش همان شیوه ی کشاورزی سنتی قبل و حتی با فعالیتی محدود تر ازدوره های گذشته است. بقایای کرت های و مزارع غیر دایر و پراکنده درکیش، همه حاکی از کشت و زرع و باغداری ( هرچند محدود) متناسب با جمعیت کم آن روزگاراست. وجود آثار کاریزها و مسیل های طولانی از بین رفته. (برای جریان آب بارندگی ها) و حلقه های پرشده چاه های قدیمی  براثر واریز خاک ها همه مؤید این نظر است.

sheep
با آن که سیمای فعلی کیش نسبت به گذشته آن کاملاً تغییر یافته و دگرگون شده است و جنبه های طبیعی جزیره بر اثر ساخت و سازهای خدماتی بی شمار و دیگر تأسیسات شهری و مجموعه های تجاری مانند : بازارها، اقامت گاهی توریستی و ساخت و سازهای مدرن گوناگون چون مجموعه های تولیدی، صنعتی، بازرگانی و گردش گاهها جا عوض کرده است، وگستردگی فعالیت های ساختمانی در آن نسبت به سطح محدود جزیره و توان زیستی آن حجمی بسیار وسیع و بیرون از ظرفیت دارد. ولی، هنوز هم روستاهائی با چند گاو و گوسفند و تعداد زیادتری بز و چند شتر وجود دارد. گرچه احشام موجود در کیش شاید برای تأمین گوشت و پروتئین جزیره باشند ولی از آن جا که تمام آنها با گرسنگی و ولع از رویش طبیعی محیط جزیره تغذیه کرده و چرا می کنند خود مسئله ساز پوشش گیاهی جزیره اند و برای آن باید چاره ای عاجل اندیشید. چرای این دامها ، به ویژه بزها درسال های کم بارش و خشک جزیره، موجب لطمه سنگین به پوشش طبیعی جزیره می شود و عرصه حیاتی و تغذیه چند آهوی رها شده را نیز تنگ تر می سازد.
یکی از اقدامات بسیار جالب سازمان منطقه آزاد کیش، ایجاد آبشخور آهوان جزیره است که آب آن از چاه های کم عمق با تلمبه ی  بادی تأمین می شود. دیدن تلمبه های بادی مزبور برای بیننده تداعی آشتی آدمیان با طبیعت است. به هر حال تعداد بزهای موجود جزیره خارج از توان طبیعی آن است و باید تعدادی از آنها حذف شوند. در جزیره هندورابی نیز تعداد زیادی بز وجود دارد که با خشکسالی موجود به پوشش آن لطمه سنگین وارد می سازند.
معیشت و گذران امور عادی و زندگی بومی های جزیره  که مردمانی شریف و با فرهنگی بالا و مانند تمام اهالی جنوب ایران دارای چهره ای نجیب سوخته در آفتاب درخشان جزیره هستند. با کشاورزی محدود، صیادی، دامداری و احیاناً تربیت شتر( برای جلب توجه توریستها) و عده ای نیز با کار و کسب و تجارت و اشتغال به امور خدماتی زندگی را می گذرانند.
در هر حال به جز آهوها و دام های جزیره نباید آزاد باشند و اگر به گوشت آن ها نیاز است می باید آن ها را در جاهای محصور و با علوفه تأمین شده از خارج نگه داری نمود.